Είσαι Ιταλός;
Ιταλός; Όχι.
Είσαι Ιταλός.
Ο καθένας θα το έλεγε, γιατί μοιά- ζουν τα μαλλιά, τα μάτια σου, όλα.
Γιατί ντρέπεσαι που είσαι Ιταλός; Γιατί ντρέπεσαι;
Είναι αλήθεια;
Ήλθα εδώ, ψάχνοντας για τον σύζυγο μου.
Αλλά δεν μπορώ να βρω αν είναι ζωντανός.
Είσαι Ιταλός.
Από που είσαι;
Ήμουν Ιταλός, τώρα είμαι Ρώσος.
Γιατί;
Διότι... διότι...
Μεγάλη ιστορία... διότι τα μεγάλα πράγματα...
συμβαίνουν κι αυτό αρκεί.
Όχι, δεν τον ξέρω. Ήμουν αλπινιστής...
Αν μάθω κάτι, ορκίζομαι ότι θα σου πω
-Γιατί δεν πας σπίτι; -Σε ποιο σπίτι;
Όχι.
Τον ξέρετε;
Τον έχεις δει;
Καλημέρα!
Δεν ξέρω τίποτα.
Είναι πολύ δύσκολο!
Είμαι πολύ κουρασμένη!
Ο Αντώνιο ήταν ένα νεκρό σώμα.
Σχεδόν νεκρό.
Ήταν...
παγωμένος.
Ο Αντώνιο...
έχει ξεχάσει τα πάντα. Τα πάντα, καταλαβαίνεις;
Και ήμουν πάντα κοντά, πάντα να τον φροντίζω.
Έλα.
Δεν θέλω να σε ξαναδώ! Δεν θέλω να σε ξαναδώ!
Όχι, δεν μπορείς... όχι.
Δεν έχει γίνει έτσι! Δεν είναι έτσι!
Αλλά, γιατί φοβάσαι;
Όχι, κρυώνω.
Πάμε μια βόλτα στο χωριό. Θέλεις;
-Από πότε οδηγείς μοτοσυκλέτα; -Από παιδί.
-Πάμε κάτω; -Όχι, είναι πλατύ.
Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι, είμαι άσσος στην οδήγηση.
-Πάμε στο ποτάμι; -Ναι, πάμε.
Το φράγμα!
Είσαι τρελλός;
Όπως λέω, ποιος θα το φανταζόταν κατ' ευθείαν στο ποτάμι;
Θα 'πρεπε να είμαστε ευτυχείς που δεν μας συνέβη τίποτα.
Ξέρω ότι δεν έπρεπε να έλθω.
Αν σου έλεγα ότι δεν έχω οδηγήσει μοτοσυκλέτα ποτέ.
Εντάξει, αλλά αυτός είναι ο τρόπος να το κάνουμε;
Να 'το!
Πάρε.
Που πας;
-Σπίτι και θα περπατήσω. -Περίμενε!
Μην μου πεις!
Θέλεις να μπεις;
Θέλεις να καθήσεις;
Εσύ έβγαλες τον Αντώνιο;
Ναι.
Καλύτερα... θα ήταν καλύτερα αν είναι νεκρός!
Καλύτερα για μένα, για σένα, για όλους...
Κυρία, είναι ζωντανός. Έχει ένα σπίτι, μια γυναίκα...
και ένα κοριτσάκι.
Αντώνιο!
Σ' αρέσει να επεμβαίνεις σε κουτσομπολιά...
μην ξεχνάς τι είναι πιο βολικό για σένα.
Γεια!
-Γεια σου, Τζιοβάννα. -Ποιος είναι;
Τζιοβάννα, εγώ είμαι, ο Αντώνιο.
Είμαι ο Αντώνιο.
Τζιοβάννα!
Που είσαι;
Είμαι στο Μιλάνο.
Ήλθα και σε έψαχνα.
Τζιοβάννα, πότε θα σε δω;
Πως με βρήκες;
Πήγα στο χωριό και μου έδωσαν το τηλέφωνο σου.
Δεν θέλω να σε δω. Δεν θέλω να σε δω.
Όχι. Ένα λεπτό, μόνο ένα λεπτό.
Έχω έλθει από τόσο μακρυά!
Κι εγώ έχω ταξιδέψει τόσο πολύ...
μέρα, νύχτα μέχρι να σε βρω
μην με κάνεις να σου πω.
Άντο...
Ούτε εγώ είμαι μόνη.
Είσαι με κάποιον;
Ναι.
Είναι εργάτης...
Τώρα είναι στο εργοστάσιο, στην νυχτερινή βάρδια.
Τότε δεν θα συναντηθούμε. Φεύγω σαν να μην είχαμε μιλήσει ποτέ...
είναι καλύτερα έτσι.
Δεν έχουμε να κάνουμε σχέση. Έχεις άλλη γυναίκα...
και μ' άλλη γυναίκα, δεν θέλω να ξέρω τίποτα για σένα.
Τότε, αντίο Τζιοβάννα...
Αντίο Άντο... αντίο.
Με συγχωρείτε...
Η απεργία ισχύει και στα διεθνή τρένα;
Που πηγαίνετε;
Στην Βιέννη.
Θα πρέπει να πάρετε το αυριανό, στις 6.
Υπάρχει άλλος τρόπος να το κάνω;
Τι εννοείτε;
Είδα ένα δρομολόγιο λεωφορείου.
Ναι, αλλά πηγαίνουν Τορίνο, Βερόνα, Ναβάρα,
Μπολόνια. Δεν θα σας πάει εκεί.
Όλα είναι εν αταξία με την απεργία.
Εκεί έχει λεωφορείο με μετεπιβίβαση σε τρένο που πρόκειται να φύγει.
Αλλά που πρέπει να πάω;
Συγνώμη, πίστευα...
Σας είδα ν' αγοράζετε ένα δώρο και...
Η κούκλα είναι για μένα. Μ' αρέσουν.
Εσάς δεν σας αρέσουν;
Μπορείτε να μου πείτε ένα κοντινό ξενοδοχείο;
Μπορούσε να είναι το Γκαλά, αλλά...
Όχι. Ένα φθηνό.
Όχι.
Θέλεις να κοιμηθείς μαζί μου;
Που;
Εδώ κοντά.
Από που είσαι;
Και που είσαι;
Έχεις τηλέφωνο;
Ναι, κοντά στην πόρτα.
-Aντώνιο; -Ναι, άκου...
Έχασα το τρένο, δεν μπορώ να φύγω μέχρι αύριο...
Θέλω να σε δω, να σου μιλήσω. Πες μου που είσαι;
Πλατεία Αμπρόσιο Τζιοβανόλι 42.
Περίμενε, πρέπει να γράψω την διεύθυνση.
Με συγχωρείτε, έχετε ένα μολύβι να γράψω...
Πες μου.
Πλατεία Αμπρόζιο Τζιοβανόλι 42, τρίτος όροφος, διαμέρισμα 8.
Ευχαριστώ.
Πως να καλέσω ταξί;
Τι, ταξί;
Γιατί; Φεύγεις;
Ναι.
Αλλά γδύθηκα και ο καθρέπτης είναι βρώμικος.
Πόσα χρεώνεις;
Είναι σκοτεινά, να συναντιώμαστε έτσι στα σκοτεινά μετά από τόσο καιρό.
Σε παρακαλώ, άσε με να μπω. Θα φύγω σύντομα.
Ναι, λυπάμαι.
Θα ψάξω για κερί. Που το έβαλα;
-Είσαι μούσκεμα. -Όχι, δεν είναι τίποτα...
Δεν το πιστεύω ότι είσαι εδώ.
Άκουσε, Τζιοβάννα.
Πρέπει να εξηγήσω τα πάντα.
Ήθελα να αυτοκτονήσω, αλλά κατάλαβα ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς αγάπη.
Είναι αλήθεια...
δεν ξέρω αν γνωρίζεις τι συνέβη.
Είχα μπροστά μου, 1.000 χλμ χιονιού.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου...
ήμουν σ' ένα σπίτι...
ένα άγνωστο σπίτι...
με μια γυναίκα που δεν είχα ξαναδεί πριν...
και δεν θυμόμουν τίποτα...
για πολύ καιρό δεν θυμόμουν τίποτα.
Αυτά που λες, τα ξέρω ήδη.
Σου έσωσε την ζωή. Σε περίθαλψε και σου έδωσε ό,τι χρειαζόσουν.
Μπορούσες να της δώσεις πολλά ευχαριστώ και να γυρίσεις.
Αντ' αυτού, έμεινες...
και έκανες παιδί μαζί της.
Ένοιωσα ότι ήταν το μόνο...
ασφαλές μέρος για μένα.
Την αγαπάς;
Για μένα...
έχει...
σαν να πέθανα...
και κατόπιν, ήμουν κάποιος άλλος.
Όταν πλησιάζει ο θάνατος, αλλάζει τους ανθρώπους.
Αλλάζει, αλλάζει τα αισθήματα.
Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω...
Εγώ, μ' αυτήν...
βρήκα λίγη γαλήνη.
Πως να σε κάνω να καταλάβεις. Ήλθα επειδή πίστεψα ότι...
μπορούσα εύκολα να σου εξηγήσω τα πάντα.
Ο πόλεμος είναι άσχημος.
Ήταν...
Ήταν έτσι... άσχημα, Τζιοβάννα.
Ήταν δύσκολα...
Δεν ξέρω γιατί συνέβη.
Ψάχνω για κερί.
Μην με κοιτάς έτσι. Έχω μεγαλώσει.
Κι εσύ έχεις γεράσει.
Όλα είναι μία καταστροφή.
Πόσα άσπρα μαλλιά!
Aντώνιο!
Γύρνα σε μένα. Σ' αγαπώ ακόμα.
Και εσύ μ' αγαπάς, το νοιώθω.
Πως να γυρίσω σε σένα;
Το μωρό. Έχεις καταλάβει, Άντο;
Αλλά δεν μπορώ να σ' αφήσω έτσι.
Θα σε πάρω μαζί μου.
Θα φτιάξουμε μια νέα ζωή, οπουδήποτε.
Και που θα με πήγαινες μ' αυτό το παιδί;
Και εσύ έχεις και μία κόρη.
Θα καταστρέψουμε τα παιδιά και εσένα.
Αγάπη.
-Πως τον λένε; -Αντώνιο.
Σαν εμένα.
Όχι. Σαν τον Άγιο Αντώνιο.
Σου έφερα...
Σου υποσχέθηκα.
Επιμέλεια Υποτιτλισμού Μιχαήλ Σοφικίτης